Ijskoud en toch warm

Boven op een top gestaan bij Bridgeport en de Travertin Hotspring met volle maan en 6 graden vorst! Dankzij de warme slaapzakken hebben we het overleefd. We zakken verder af naar het zuiden, naar Mono Lake, waar we eerder met de Green Turtoise al waren. Het doet ons goed af en toe weer eens iets vertrouwds te zien, want het landschap is zo overweldigend. De schaal is niet te vertalen in foto's, het is groot en dan nog groter. Om de schaal van Amerika te begrijpen, moet je er geweest zijn, ik zie nu wat de afstanden zijn en soms is het ons allemaal te veel. Dan moeten we de ogen dicht doen en blijven liggen in de tent of een of ander suf motel.


Ijs op de tent


Mono Lake


Souvenirtje?

Terug naar Bridgeport

Laat op de weg naar Bridgeport, weer de 395 af, die kun je rustig een paar keer rijden, want het is een prachtige weg langs of door de Sierra Nevada, heel ruig, vulkanisch gebergte, vandaar ook de hotsprings om die weg. Maar we besluiten toch maar in een motel te overnachten, het wordt al donker en ik heb zo'n prachtig leuk romantisch motel gezien, daar kunnen we voor een klein prijsje slapen. Er is internet, extra dekens, verwarming en warme douches. Heerlijk. Het motel wordt door twee potjesrollen (dikke vrouwtjes) gerund. De warmte van de zon zit nog in de kamer, maar later op de avond wordt het steeds kouder en dan blijkt de verwarming het niet te doen en zijn er geen extra dekens. Het wachtwoord was zo lang en ingewikkeld, dat je het niet kon invullen zonder fouten te maken. Als dat wel lukte was er toch geen verbinding. Ik besloot eens bij de dames te kijken, maar alles was donker en blijkbaar sliepen ze al. Wel brandden de kleurlampjes en met bijna volle maan zag het er romantisch uit. We besloten maar te gaan slapen en haalden onze eigen kampeerdeken tevoorschijn. Vroeg in de ochtend werden we wakker van de kou en ging ik maar weer op zoek naar de bolletjes, die inmiddels wakker waren en verbaasd keek dat de verwarming het niet deed, maar wel meteen spontaan met een elektrisch kacheltje aan kwam zetten, alsof ze ons verwacht had. Een warme douche leek me de beste remedie tegen deze kou, maar toen de douche ook niet heet wilde worden, ("foutje", de kranen waren andersom aangesloten!) ontplofte ik. En bleek ik heel erg kwaad te kunnen worden in het amerikaans. Van het geld wat we die nacht hebben uitgespaard, ze heeft ons geld netjes teruggegeven, hebben we een lekker ontbijt gekocht.

Onderweg naar Bridgeport, nog steeds koud, maar de zon schijnt, zien we langs de weg stoomwolken uit het land opstijgen, we besluiten te gaan kijken en daar stroomt een dampend waterstroompje door het gortdroge land en laat een groen spoor achter van speciale planten die daar gedijen. Het blijkt na enig onderzoek een prachtige hotspring te zijn, de Fales Hot Spring, die niet meer gebruikt wordt , de bron is te heet geworden en de eigenaar is waarschijnlijk vertrokken. Maar het is werkelijk prachtig en het raakt ons, dat zoiets zo maar bestaat langs de kant van de weg.


Het West Walker Motel, waar je maar beter niet in de kou kunt gaan slapen


Fales hot spring




Fales Hot Spring















Terug in Bridgeport

Reno automuseum

In Reno onze warme slaapzakken opgehaald en meer warms, helemaal gelukkig. Koos wil heel graag naar het automuseum, ik vind het ook wel leuk en maak wat aardige plaatjes, waarna we weer op weg gaan naar Bridgeport, daar hadden we het erg naar onze zin en kunnen de slaapzakken uitproberen.

Sneeuw

Het is zo koud geworden, dat we besluiten naar Reno te gaan, daar in een motel te overnachten en de warme slaapzakken op te halen.Eerst nog een wandeling gemaakt naar een uitzicht van de hoogste berg van? Alles is hier hoogste, grootste, oudste, nieuwste, beste, maar waarvan weet je nooit. Koos heeft zich laten uitleggen door een Amerikaan waar de hoogste berg stond wat betreft het aantal auto's dat er langs rijdt. Uh?? Het is in ieder geval een mooi wandelingetje met een mooi uitzicht en weer een oefening in stijgen en dalen. Het regent voor het eerst en er zijn wolken en veel wind. Weer eens iets anders na een maand zonnig weer.


Deze hertjes zijn maar dicht bij de mensen gaan liggen, want het hertenjachtseizoen is dit weekend geopend, en waar mensen zijn mag niet geschoten worden.


Wandeling langs een beek


Uitzicht op de hoogste berg van…

Dit is hem dan











Zo ziet het eruit als we we op weg naar Reno gaan, koud… Het sneeuwt op de toppen.


Hier kun je de lekkerste Hamburgers eten

Hotsprings

We hebben aan iemand van REI gevraagd naar mooie, rustige plekken en we willen naar het zuiden, omdat het echt kouder gaat worden. We rijden de Hwy 395 South af en stoppen in Bridgeport. Daar zijn een paar hotsprings (warmwaterbronnen waar je in kunt liggen) en dat blijkt een ontdekking te zijn, we ontmoeten aardige mensen, van wie we meer tips krijgen en liggen heerlijk te weken in het warme water. We kamperen hoog in de bergen op een prachtige plek, ook vlakbij een andere hotspring en staan naast heel aardige mensen, Bill en Jacqueline (belgische), dat klikt zo goed, dat we 's avonds uitgenodigd worden in hun trailer om versgevangen forel te komen eten, want Bill en zoon James vissen iedere dag. Jacqueline verft zijden sjaals. Ik vind het heerlijk warm 's avonds en gezellig in een trailer (caravan heet het bij ons), want het is berekoud geworden. Er waait een harde wind en er wordt sneeuw voorspeld.


Koos in de Travertin


Plekje in Buckaye, tent aan het water, heerlijk geluid.


Jacqueline en Bill en Koos


Jacqueline aan het verven


En dit is het resultaat

Reno

Reno ligt in Nevada, net over de grens van Californie. In Nevada mag er gegokt worden in grote casino's, in Californie niet, dus is Reno een trekpleister voor gokkers uit Californie. Dit weekend is er de grote bijeenkomst van Harley's en dat combineert blijkbaar goed met de gokhallen. Wij zijn een beetje verdwaasd door de grote hitte en drukte en rijden een parkeerplaats op, waar het erg druk is en een groot scherm te zien is. Koos vraagt aan een paar dames wat hier te doen is en op dat moment schiet op een terrein links van ons een motorrijder vooruit en blijkt dat hij net een wereldrecord verspringen op de motor heeft gehaald, een paar seconden voordat wij door hadden wat er aan de hand was, het grote moment gemist. Hij doet nog een paar pogingen, maar één keer is blijkbaar genoeg risico.

Alle motels zijn volgeboekt of verschrikkelijk duur, wij rijden met de Odyssey een rustig straatje in en duiken op ons te zacht opgepompt luchtbed, wat net een waterbed lijkt. We mogen niet te hard lachen, want dan worden de bewoners wakker. Maar geslapen hebben we.

De volgende dag doen we onze was in een wasserette waar alleen Mexicanen hun was doen, met alle kinderen mee. Alles wrodt gewassen, schoenen, poppen, synthetische gordijnen, dekbedden. Heel gezellig voor ons.


ElDorado


Feest


Zondagochtend


Zondagochtend


De meeste motorrijders zijn grijs



Wat een schatje


In de wasserette staan ook automaten


De motorrijders gaan weer naar huis en wij vertrekken naar het zuiden, we hebben warme slaapzakken besteld, die kunnen we woensdag ophalen.

Wildernisavonturen

Er woont een beer op de camping, hij slaapt iedere nacht op een andere plek en hij is te slim om te worden gevangen. Toch voel ik me veilig, omdat ik weet dat deze beren echt alleen op eten afkomen en dat hebben we niet in de tent.
Als we een tocht maken van 15 km hebben we wel eten bij ons en moeten erg wennen dat hier beren wonen. Bij ieder geluid of vreemde vorm die we horen/zien, denken we aan beren. De wandeling gaat in Desolation Wilderness naar een meer Genevieve geheten, dat vinden we een mooi einddoel, 7,5 km naar boven. Dit hele gebied is merengebied, Indianen woonden hier 's zomers om vis te vangen in de meren en kruiden te zoeken. Als we aan het meer komen, ontmoeten we een vrouw met hond die daar in haar eentje heeft geslapen en naar een meer verderop gaat trekken. Ze is heel tenger en heeft een rugzak van wel 18 kg op, ze kan hem haast niet dragen. Ik vind haar heel dapper dat ze in haar eentje in zo'n berenbos durft te overnachten, wel met hond en berendoos (daar gaat het eten in en wordt dan een eind verder neergelegd), maar ik vind haar een sterke en dappere vrouw. Dan zijn we alleen bij het koude meer en zwemmen weer eens, want douches zijn hier niet. En het koude water is erg goed voor mijn benen die wel warm lopen met dat stijgen. Alhoewel de terugweg naar beneden gaat, is het toch best zwaar, vooral voor mijn benen. Maar ik ben wel trots dat ik het heb gehaald. 15 km en dat met stijgen en dalen.

Terug in het kamp laat ik ze in het meer Tahoe afkoelen en 's avonds barbecuen we met de nieuwe buren, de duitsers Anne en Stephen, die iets ouder zijn dan ons, maar hun huis 4 jaar geleden hebben verkocht, een camper hebben gekocht en deze overgebracht naar Amerika, waar ze een jaar doorheen reizen. Een bijzonder stel en goed gezelschap. We barbecuen met z'n vieren in het donker en hebben veel pret, maar ook de serieuze onderwerpen worden niet geschuwd. Een bijzondere ontmoeting die we hopelijk weer terug gaan zien.

Wij trekken verder nu naar een ander meer, Wright Lake, daar is geen doorgaande weg en dus veel rustiger. Hier aangekomen is het werkelijk een paradijs, met ieder ook weer een eigen plek met picnictafel, barbecue, houtplaats en dicht aan een meer. Dit is de plek voor wandelaars met heel veel trails. Koos is nu aan het lopen, mijn benen hebben rust nodig, dan kunnen we een andere keer nog een trail lopen, want mijn benen moet wel werken om straks onze grote tocht aan te kunnen.

Koos wil morgen naar Reno, daar is de jaarlijkse bijeenkomst van 25.000 motorrijders, Harley Davidsons en andere zware motoren. Onderweg zijn we er al veel tegengekomen, Reno is hier niet zo ver vandaan, ik wil graag hier blijven, maar misschien komen we terug. Reno ligt in Nevada, daar is het veel heter en nog droger. Dit jaar is een erg droog en heet jaar, er geldt een hoog brandgevaar risico. We maken een kampvuur in het donker nadat we hout in het bos hebben gezocht. Dat mag, mits het aan regels voldoet. We maken een lekker warm en een hoog vuur, totdat we een schelle, amerikaanse stem uit een auto iets horen roepen, tegen ons? Ja hoor, we worden als kleine kinderen behandeld, omdat we het vuur over de rand van de ton laten komen en dat mag niet voor de brandweer en dan mogen hier geen vuurtjes meer worden gestookt en dat zullen onze buren niet leuk vinden. Alles in het donker met een keiharde stem, wie er bij die verschrikkelijke stem hoorde, hebben we, gelukkig, nooit gezien. We voelen ons betrapt en blussen gauw het vuur dat over de rand heen komt. 's Nachts waait er een warme, harde wind, heel bedreigend vind ik en niet alleen ik, horen we de volgende dag van een vrijwiller in het National Forest Park.


Oh, oh, durven we het aan?


Zij wel, heeft hier zelfs geslapen


IJskoud water, het meer van Genevieve, maar we hebben het gehaald


En lekker gezwommen


Als je heel goed kijkt, zie je een squirrel, Een kleine soort eekhoorn, ze fluiten, rennen, springen en maken je aan het schrikken. Maar heel grappig.


Sequoia's met hardgroen mos op de takken, prachtig


En deze twee bomen met zo'n verschillende huid


En dit vindt iedereen weer prachtig, Lake Tahoe. Is het mooiste, koudste, diepste, meer van Amerika. Soms verdwenen er cowboys in en als ze naar boven werden gehaald, jaren later, waren ze nog helemaal intact, zelfs hun pistolen!

Laatste dag in San Francisco

Onze laatste dag in San Francisco vieren we met het maken van een tocht naar de stranden vlak boven San Francisco, daar ontdekken we een prachtige plaats, Bolinas. De inwoners halen steeds de aanwijsborden weg, omdat ze daar geen toeristen willen. Ik geef ze groot gelijk. Aan de kust is het mistig, maar niet erg koud, er zijn dan ook wel badgasten. 's Avonds eten we bij de chinees en drinken koffie bij cafe Triest waar twee mannen enthousiast aan het muziek maken zijn, met gitaar en banjo en een man zingt heel erg goed. Echt een mooi afscheid.


Jelske in de wasserette aan het bloggen


Strand


Japanners


Waar kijkt deze Japanse naar?


Dit is haar uitzicht


Bolinas


Eindelijk schelpen bij Bolinas


Bolinas



Chinees


San Francisco bij nacht


Vrolijke zang bij cafe Triest